De huidige politieke klasse moet weg !

De
komende tien jaar zullen heel belangrijke jaren worden voor ons land en
voor Europa. In de meeste Europese landen - maar zeker in Vlaanderen -
is er een immens probleem dat men nu al als het vergrijzingdrama
omschrijft. In vele van onze landen is de bevolking drastisch aan het
verouderen en is er ten gevolge van de massale toepassing van
anticonceptie en van abortus een tekort ontstaan aan jonge mensen.
Het
wordt een enorme uitdaging om dit probleem (en vooral de financiering
van dit probleem) rond te krijgen. Om bevredigende oplossingen te
vinden voor een dergelijke uitdaging moet er op een bijna
revolutionaire wijze worden nagedacht over hoe we onze toekomstige
maatschappij zullen inrichten en welke maatregelen er zullen nodig
zijn. Tegelijkertijd is de economische realiteit totaal aan het
veranderen. De economische en militaire machtsverhoudingen zullen
verschuiven van Europa naar de huidige groeilanden zoals China, India,
Rusland en Brazilië. De handel met die landen en de verdere economische
expansie van die landen zijn nu al bepalend voor de Euromarkt. Dat zal
tot gevolg hebben dat ons sociale systeem al maar meer onder druk zal
komen te staan.
De groeilanden zullen massaal hun geld
investeren in onze economie en zullen dus meebeslissen over de sociale
consensus die er in ons land en in Europa zal heersen. Deze landen
hebben geen affiniteit met wat wij verstaan als sociale
welvaartsmaatschappij. Zij zijn er zelf tegenstanders van. Terwijl we
juist een meer solidaristische maatschappij nodig zullen hebben om de
sociale positie van onze eigen mensen te vrijwaren, worden we door de
grote monopolies gedwongen om het sociale vangnet op te geven en zo
onze eigen mensen machteloos over te leveren aan de geldmonopolies.

In
een democratie, zoals de onze, zou het logisch zijn dat onze politici
dan hun verantwoordelijkheid opnemen en voor het volk in de bres
springen. Maar in dit land is er geen democratie in de echte betekenis
van het woord. Wij leven al jaren onder een dictatuur van de
partijaristocratie. Deze partijaristocraten hebben niet echt voeling
met de mensen en hun noden. Zij moeten zich wel om de zoveel jaar laten
legitimeren door de kiezer maar dat is niet bepalend voor de aard van
de deze aristocraten.
Door het systeem van partijfinanciering
en door de riante vergoedingen van de partijvertegenwoordigers is er
een onoverbrugbare kloof ontstaan tussen volk en de gekozenen. De kloof
tussen de politiek en de burger is er niet een van onbegrip voor de een
of de andere, maar is veeleer een kloof geworden tussen volk en
aristocratie. Ook het in de tijd onbeperkt uitoefenen van een mandaat
(en dus het ontstaan van beroepspolitici) heeft ertoe geleid dat er
geen echte volksvertegenwoordigers meer zijn.
De partijen
krijgen een massa geld van de staat. Dat heeft geleid tot een
partijbureaucratie die als echte baronnen heersen over de
partijvazallen. Om zo lang mogelijk van de riante vergoeding te kunnen
genieten (en om het leventje van luxe en vertier op kosten van de
gemeenschap zo lang mogelijk te kunnen rekken) moet een partijvazal
steeds braaf gehoorzamen aan de absolute orders van de partijbaronnen.
Het zijn immers deze edelen die de plaatsjes op de lijsten toebedelen
en die de trouwste en meest makke knechten mooie bijverdiensten gunnen.
Het
enige doel van de huidige partijen is om hun eigen biotoopje van
ongekende luxe zo lang mogelijk in stand te houden. Iemand die echte
maatschappelijke veranderingen voorstelt die wordt door de partijbonzen
vakkundig geliquideerd nog voor hij of zij op verkiesbare plaats
terecht kan komen.
Het is dan ook een illusie om te denken dat
de huidige politieke klasse risico’s zullen nemen om de hierboven
beschreven uitdagingen aan te pakken. De zoon van baron Louis Tobback,
Jongeheer Bruno Tobback, zei het in een interview klaar en duidelijk:
“Wij, politici, weten wel wat de problemen zijn en we weten zelf wat we
er aan moeten doen, maar dan zou niemand van ons nog herkozen worden.”
Met
andere woorden: wij zijn geen politici geworden om iets voor het volk
te doen maar wel om het volk iets wijs te maken en we zijn vooral
politici geworden voor de poen. Wij hadden van de socialistische
aristocraten niets anders verwacht maar deze parasiterende houding is
nu vaste prik bij alle staatsgesubsidieerde partijen.
Als het
volk verandering wil, dan zal ze eerst de huidige politieke klasse
moeten dumpen. Samen met die profiteurkaste moet ook het huidige
systeem van vertegenwoordiging hervormd worden. Wij moeten af van het
statuut van beroepspolitieker. Om dat te bereiken moeten we de duur van
een mandaat beperken tot bv. 2 termijnen. Ook de vergoeding moet lager,
liever meer vertegenwoordigers dan weinig, maar peperdure en
gemuilkorfde. Dat zal er toe leiden dat die personen veel
onafhankelijker zullen zijn van de partijbaronnen en van de politiek
als inkomensbron.
Gekozenen zullen dan weer
volksvertegenwoordigers worden zoals het hoort. Partijen moeten niet
door de overheid gefinancierd worden. Partijen zijn niet verkozen en
zijn dus geen vertegenwoordigers van het volk, ze zijn alleen maar
vertegenwoordigers van hun leden en de werking moet dan ook niet door
de bevolking worden betaald, maar wel door de leden van die partijen.
Men
kan voor verkiezingscampagnes alle deelnemende lijsten een gelijke
toegang tot de staatsmedia geven zodat kleine lijsten niet meer kunnen
gediscrimineerd worden. Partijvoorzitters mogen geen lid zijn van kamer
of senaat. Zij mogen dan ook niet de regeringsonderhandelingen leiden,
dat moeten volksvertegenwoordigers doen.
Als het volk weer echte vertegenwoordigers heeft dan zullen de problemen die op ons afkomen beter kunnen worden aangepakt.
In
deze verrotte staat België zullen echter nooit zulke veranderingen
gebeuren. België bestaat dankzij de politieke en moreel corrupte
politieke klasse. Wij, als Nieuw-Solidaristen, moeten dan ook vechten
voor een vrij Vlaanderen. Een Vlaanderen dat geen kopie mag zijn van de
Baronie die België noemt!
Nationale democratie, geen partijendictatuur!